Alles ging dinsdag mis.

Dinsdag 6 juni was het eindelijk zover. Na een hoop zenuwen en stress was het zover. Tijd voor de 20 weken echo en krijgen wij te horen wat wij verwachten. Ik vertel jullie alles over dinsdag 6 juni.

Hoe dinsdag eigelijk gepland was.

Ik had het hele weekend hard gewerkt aan mijn onthullings doos. De bedoeling was om de doos te vullen met helium ballonnen, omdat ik een eerste prijs verdien voor uitstellen van dingen moest ik natuurlijk op het laatst nog even snel die doos afmaken en de avond der voor nog bij mijn lieve vriendin Beaudine brengen en dan was het aan mijn lieve vriendin de taak om in spanning te wachten op DE envelop  met HET antwoord. Ze zou snel op haar fiets springen en racen naar de feestwinkel om de juiste kleur ballonnen te halen. De winkel ging om half 6 dicht en mijn afspraak was om 4 uur en dan moesten we nog in de spits terug naar Alphen aan den rijn rijden.  Het zou dus een race tegen de klok worden (al genoeg reden om daar over te zitten stressen dus). Ik had een groepje familie en vrienden uitgenodigd, om dit geweldige nieuws met hun te delen (niemand zou iets weten alleen Beaudine). Het was de bedoeling dat we dan met zijn drieën de doos openmaakten en dan wist iedereen wat het wordt. Althans dat was de bedoeling, maar dinsdag verliep alles anders…

Hoe het werkelijk ging dinsdag.

Ik had heel de dag de zenuwen, ik zal er niet om heen draaien ik heb echt niks in mijn maag gehouden die dag. Jayden moest naar schooltje (die gaat sinds kort naar de peuterspeelzaal) dus ik moest ook nog is vroeg mijn bed uit. Het liefste bleef ik heel de dag liggen tot het tijd was, maar met een peuter van 2 gaat dat niet meer. De tijd ging die dag heel  langzaam, minuten leken wel uren. Ik kan er niks aan doen, maar ik was echt zo zenuwachtig.  Ik denk nog meer zenuwachtiger als met Jayden. Ik was er nu zo erg mee bezig dat ik een meisje wil en waarom? nou omdat ik eigelijk vanaf het moment al de naam weet. Ik zag de naam en wist gelijk als ik een meisje krijg dan wordt dit hem! Naar een jongensnaam hebben we wel gekeken, maar niks gevonden. Geen enkele naam waarvan ik dacht dit is hem! Daarnaast is het een droom van mij geweest als sinds ik klein ben. Ik heb altijd gezegd ik wil eerst een zoon en daarna een dochter. Dan heeft me dochter altijd een grote broer die haar beschermd ( onzin natuurlijk want ik heb een grote zus en die beschermd mij als of ik 7 broers heb haha!)

De geknutselde doos voor de ballonnen.

Mijn lieve vriend ging in de ochtend gewoon nog even werken. Hij dacht even grappig te zijn om te bellen en zeggen ” schat ik ga het niet op tijd redden om thuis te zijn”.. Hupa stres gehalte omhoog. en daarna zei hij “haha grapje ik ben onderweg staan jij en Jayden klaar?” Jayden heeft niet zo veel geduld heeft en omdat een 20 weken echo best lang kan duren, ging hij een middagje bij mijn moeder spelen. Dat vind het nog veel leuker dan mee gaan. Snel naar Gouda en we waren een keertje op tijd (dat gebeurd ook niet vaak).

Gelukkig hoefde we niet lang te wachten, al snel op de echo zagen we dat onze baby  totaal niet goed lag. Het lag met de benen naar benden en met de rug naar ons toe. We konden echt NIKS zien. Alleen een klein stukje binnen in het hoofdje, heel eventjes het hartje kunnen zien en horen en een been met voet zagen we. Voor de rest zagen we niks. De echo vrouw wou naar het gezichtje kijken en in de buik van de baby. Tegenwoordig kunnen ze alles zien. Wat we wel konden zien is dat mijn moederkoek verplaatst is dus niet voor de “uitgang” ligt dus ik kan natuurlijk bevallen. Om nog te proberen of de kleine zich ging verplaatsen moest ik dansen, springen en met mijn benen in de lucht fietsen, maar wat ik ook probeerde het lag prima zo. Ik was onwijs gespannen van de zenuwen dat ik soms stopte met adem halen,  zo erg dat de echo vrouw zelfs zei vergeet je niet adem te halen! (ohja ik was ook nog is me hooikoorts medicijnen vergeten dus ik kreeg al bijna geen lucht zo benauwd had ik het) We besloten om een nieuwe afspraak te maken in de hoop dat we dan meer konden zien. Teleurgesteld liepen we naar de balie om een nieuwe afspraak te maken, Ik zag de bui al hangen dat die vrouw zou zeggen: “we hebben over twee weken plek” (dan was ik echt gek geworden denk ik!) gelukkig zei ze: “oh, donderdag is iemand uitgevallen u kunt om 5 uur komen”. Ik heb gelijk ja gezegd en hoefde niet in me agenda te kijken, ik dacht als ik iets heb zeg ik dat wel af.

Eenmaal in de auto iedereen een berichtje gestuurd dat het niet die avond door ging, maar dat we donderdag een nieuwe poging gingen wagen. Thuis begon het volgende stres puntje. Ik had om vrijf uur de afspraak en om half 6 ging de winkel dicht voor de ballonen. HOE GING IK DAT DOEN!? ( of eigelijk Beaudine) Omdat we dat niet gingen redden heeft mijn moeder donderdag middag vier blauwe en vier roze ballonen gekocht en op haar fiets mee genomen naar huis (wat een engel is ze toch!). Dus dat was opgelost. Nu hopen dat de baby mee werkt!

 

Hier op de echo zien we een been en een arm. meer kregen we niet in beeld en daarom hebben we geen juiste foto mee gekregen.

Donderdag komt deel 2 online en hoop ik dat wij het geslacht weten van de baby.

Liefs Joanna.

Deze artikelen al gelezen?

11 reacties

  1. Jemig wat spannend! Nu zit ik ook in de spanning van de nieuwsgierigheid. Haha.. En wat een lieve en slimme moeder! Ik ben heeeel benieuwd naar donderdag! IK hoop dat je een beetje kunt slapen. Het wordt in ieder geval een eigenwijs kindje. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge